به نام او که صبورترین است و مهربان ترین

  سفر غریبی داشتم توی کهکشون چشمات

  توی پاکی نفسهات، توی صبر بی مثالت

  توی صبر بی مثالت، توی صبر بی مثالت

  تو دلت یه آسمون،آسمون پر ستاره

  دل من فقط کویر ،یه کویر بی نشونه

  دل تو همش می باره،برا من

   پس چرا هنوز کویر دل من

    پس چرا هنوز کویر دل من

  سفرغریبی داشتم ، سفرغریبی داشتم 

  سفرغریبی داشتم تو وجود بی مثالت

  با زبون بی زبونی ،ندا دادی و شنیدم

  ای نگارم، اون صدای بی صدا رو با همه جونم خریدم

به نام او که همه دلها بی قرار اوست

امروز صبح از کنار یه گنجشک رد شدم اما اون نپرید ،نترسید همونطوری آروم رو دو پای کوچولوش ایستاده بود.برام خیلی عجیب بود .یا اون من و مثل خودش پرنده دیده بود یااینکه اصلا منو ندیده بود{اگه اصلا ندیده باشه،یا به عنوان یه آدم به حساب نیاورده باشه چی  وای....}..خوش به حال این پرنده و اون پرنده هایی که لبیک گویان پریدند تا آزادانه خود را به کوی محبوب برسونن و هی دورش بگردند و بگردند و بگردند به رهاییشون، بی تعلقشون و به عاشقیشون غبطه می خورم ،منم می خوام یه پرنده بشم رو آسمون دلت پرواز کنم آزاد و رها و هی دورت بگردم و بگردم و بگردم، بی وقفه، بی معطلی

به نام او که سرآِغازو پایان  کتاب زند گی ام به دست پر مهر او  نگاشته شده

یادته هر جا بودی چشمهام به دنبال تو بود

یادته همیشه تو این چشمهام نقش تو بود

یادته هر کی می خواست تو رو پیدا کنه

تو چشمهام نگاه می کرد، جای تو رو از تو چشمهام پیدا می کرد

هنوزم تو این چشمهام عکس تو نقاشی شده

نه نقاشی نه، بلکه حکاکی شده

هنوزم خود منم آدرستو از توی چشمهام می گیرم

اونه که تو و منو به پیش هم می رسونه

ولی عشقم اگه گاهی خودتو تو چشم من نمی بینی

گناه من نیست به خدا

تقصیر از اشک های یه عاشق که رو عکستو می پو شونه

آخه مگه می شه تو باشی و دلم نخواد بگه ،دوستت داره

 تو همیشه او نجا هستی تا ابد اینو بدون

همیشه مال من هستی تا ابد اینم بدون