به نام او که آستان مهرش هرگز از دلم غروب نخواهد کرد

 پرسیدی ازم عزیزم حالت چطوره؟ آخه اینکه پرسیدن نداره

 مگه می شه تو  عزیزم باشی و دنیای وجودم بهاری نباشه

تو باشی پاییزم بهاره..زمستونم بهاره..همه جا بهاره...لحظه ها بهارن

 به نامش که بی او شروع معنا ندارد

 آره من پرم ز فریاد

 منو دریاب .منو دریاب

 بی صدا دارم می میرم

 تا به کی اینجا اسیرم؟

 تو قفس بالام شکسته

 نفسم خسته خسته

 دل به دستای تو بسته

 دل به دستای تو بسته

 منتظر یه جا نشسته

  که شاید نظر نمایی

 قفل این در رو گشایی

قفل این در رو گشایی

  به نام او که اگه حکم کنه همه محکومیم                             

                                پارسال نوشتم و گفتم .امسالم می گم

                                تو بخوای هر دم و هرسال ام می گم

                                تو برام ستاره ای تو شبای بی قراریم

                                قلبمو ازم گرفتی گفتی واسه یادگاری

                                                   حالا

                                           قلب من تو دستای تو 

                                          چشم من به دستای تو 

                                          چشم من به دستای تو 

                                          چشم من به دستای تو 

به نام يگانه بي همتا

تو آفتاب روزي و منم مهتاب شبم

چي مي شد فاصله ها رو بر مي داشتيم؟

تا ميون خورشيد من تا من من هيچي نبود جز من و تو

مهتابت نوري نداره جز انعكاس نور تو

نور من وجود من سرشت من بهشت من

برات يه قرص ماه مي شم نه نيمه جون نه نا تموم

فقط كنار من بمون

فقط كنار من بمون

 به نام او که سکوتش دریای سخن است 

هیچ وقت فکر نمی کردم برای زنده بودنم مجبور بشم بند بازی کنم

می بینی روی یک طناب نازک ایستادم و زیر پاهام یه دره عمیقه مجبورم این مسیر و طی کنم .نازنینم

دلم نمی خواد پایین و ببینم میدونی از نزول و سقوط وحشت دارم می ترسم.مجبورم عقب را هم نگاه

نکنم چون ای کاش ها گام ها مو سست می کنه فقط باید بیام به سمت تو می دونم روبروی

منی میدونم .

فقط صدام کن که اگه یه لحظه صداتو نشنوم لرزش و لغزش گام هامو احساس می کنم صدای تو امید 

ادامه راهمه

صدام کن

صدام کن

صدام کن

صدام کن 

می افتما      

می میرما

پس صدام کن دارم می آم

دارم می آم و ...

دلمو تنها نذار

آسمون دل من ابری شده ولی از چشام  داره بارون می آد
چرا از چشام داره بارون می آد؟
مگه می شه یه جای این دنیا ابری بشه ولی تو یه دنیای دیگه بارون بیاد؟
 آخه نم نم اشک اون چشام صدای پاتو می شناسه
داره برات آب می پاشه
منتظره اومدنت.اسمتو فریاد می زنه
داری صدامو می شنوی؟آره صدامو می شنوی؟
دارم می گم دلم برات تنگه عزیز
بگو صدامو می شنوی.بگو خطامو می گذری
می دونم خوب می دونی جای پاهات زنگاره دلمو پاک می کنه
اسم قشنگت دلمو همیشه بی تاب می کنه
ازت یه خواهشی دارم
بدون تو تنهای تنها می مونم
بدون تو تنهای تنها می میرم
دلمو تنها نذار
آومدی عزیزکم ردپاتم جا گذاشتی.می بینم
حالا دلمو تنها نذار
دلمو تنها نذار
دلمو تنها نذار
دلمو تنها نذار

خیلی وقت بود که نوشتنم نمی اومد ولی الانه بر گشته.راستش سرم خیلی شلوغ شده بود انقدر ضایع بودم که این جند وقته جندین بار sms  اشتباه فرستادم...آخر ضایع بود..از این حرفا بگذریم می خوام  برای تو بنویسم

دلم می خواد بگم زمستون داره میره همه از خواب زمستونی دارن بیدار می شن پس من چی؟قلب یخ زدم منتظر گرمای دستای مهربونته پس کی؟پس کجا؟

به نام یگانه بی همتا

چند روز پیش یه ایمیل زیبا به دستم رسید.حیفم اومد تو وبلاگم نزارمش.فقط از این بابت متاسفم که نام نویسنده شو نمی دونم ...فقط جا داره به نویسندش بگم که هر که هستی و هر کجا هستی قلمت پایداروحق همواره نگهدارت  

بال هايت را كجا گذاشتي ؟

پرنده بر شانه هاي انسان نشست . انسان با تعجب رو به پرنده كرد و گفت : اما من درخت نيستم . تو نمي تواني روي شانه ي من آشيانه بسازي.
پرنده گفت : من فرق درخت ها و آدم ها را خوب مي دانم . اما گاهي پرنده ها و انسان ها را اشتباه مي گيرم .
انسان خنديد و به نظرش اين بزرگ ترين اشتباه ممكن بود .
پرنده گفت : راستي ، چرا پر زدن را كنار گذاشتي ؟
انسان منظور پرنده را نفهميد ، اما باز هم خنديد .
پرنده گفت : نمي داني توي آسمان چقدر جاي تو خالي است . انسان ديگر نخنديد . انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد . چيزي كه نمي دانست چيست . شايد يك آبي دور ، يك اوج دوست داشتني .
پرنده گفت : غير از تو پرنده هاي ديگري را هم مي شناسم كه پر زدن از يادشان رفته است . درست است كه پرواز براي يك پرنده ضرورت است ، اما اگر تمرين نكند فراموشش مي شود .
پرنده اين را گفت و پر زد . انسان رد پرنده را دنبال كرد تا اين كه چشمش به يك آبي بزرگ افتاد و به ياد آورد روزي نام اين آبي بزرگ بالاي سرش آسمان بود و چيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد .
آن وقت خدا بر شانه هاي كوچك انسان دست گذاشت و گفت : يادت مي آيد تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم ؟ زمين و آسمان هر دو براي تو بود . اما تو آسمان را نديدي .
راستي عزيزم ، بال هايت را كجا گذاشتي ؟
انسان دست بر شانه هايش گذاشت و جاي خالي چيزي را احساس كرد . آن گاه سر در آغوش خدا گذاشت و گريست !!!!!

                                               ...اي خدا مي شود بازهم به ما بالهايمان را بدهي...

به نام او که همیشه هست است

امروز بعد از مدت ها دوباره اومدم سراغش

امروز باز یه اتفاق جالب . یه ماشین و دیدم که پشتش نوشته شده بود "الها میرم و بر می گردم"

یه مناجات قشنگ با معبود در عین سادگی .به نظر من پر از محتواست چندین جمله در ۳ کلمه خلاصه شده

"پس خدا جونم منم میرم که باز برگردم"

به نام او که همدم همیشگی خلوت هامه

                                تو برام ستاره ای تو شبای بی قراریم

                                قلبمو ازم گرفتی گفتی واسه یادگاری

                                                   حالا

                                           قلب من تو دستای تو 

                                          چشم من به دستای تو 

                                          چشم من به دستای تو 

                                                     و......

 به نام او که آستان مهرش هرگز از دلم غروب نخواهد کرد

نمی دانم چرا ... نمی دانم

شبیه کودکی شدم

                                دلم مدام بهانه می گیرد

                                                                       وجود نازنینت را از دور نشانه می گیرد

                                           تو را بهانه می گیرد...تو را نشانه می گیرد

به نام او که صبورترین است و مهربان ترین

چند روز پیش تو راه پشت یه وانت یه جمله بی نظیر دیدم  نوشته شده بود "چه صبری داره خدا"

"واقعا جه صبری داره خدا جون"

خدایا شرح صدر و صبرو عاشقی رو به ما هم بیاموز ......ای بهترین آموزگار

آمین یا رب العالمین

به نام او که هر چه هست از اوست و اتکال هر چه هست به اوست

آسمون شهر من سیاهه اما تو دلش یه عالمه ستاره داره

آسمون شهر من چقدر غریبه، با این همه ستاره هنوز دلش می گیره

هنوز دلش می گیره نگران کویره

همش براش می باره تا بزنه جوونه ،تا بشه مست دونه

اما چرا کویره هنوز بازم کویره ،هنوز بازم اسیره

هنوز نداره آروم ،هنوز نداره سامون

آسمون شهر من چقدر صبوری نازنین

آسمون شهر من جقدر می باری نازنین

آسمون شهر من ،کویر نداره حاصل ،کویر نمی شه عاشق

آسمون شهر من چقدر صبوری نازنین

آسمون شهر من جقدر می باری نازنین

به نام خداوند جان و خرد

نازنینم چطور ازم توقع داری بپرم، اوج بگیرم وقتی بال های پروازم شکستن، وقتی بال هام خسته ن، وقتی بال هام زخمی ان ، آخه عزیز من ، چطور از من انتظار داری برات آواز بخونم وقتی تو این گلوم پر از بغض ....تو شونه هات پناه اشکام بشه تو دستات مرهم زخم هام بشه قول می دم برات بخونم برات بپرم قول می دم اوج بگیرم... قول می دم، بهت قول می دم قول قول قول

خیلی دنبال این بودم که بتونم یه جمله برات بگم یا یه بیت که تموم حرف های دلم توش باشه ...هنوز نتونستم دلم رو تو یه جمله خلاصه کنمو اونو بهت تقدیم کنم اما یه جمله یا یه بیت قشنگ چند وقت پیش جایی دیدم که نمی دونمم مال کیه ولی برام جمله عزیزیی انگار حرف منه برای تو، برات می نویسمش "من ندانم که کیم فقط دانم که تویی شاه بیت غزل زندگیم" 

به نام او که الهه دوستی هاست

چه سفر غریبی این زندگی ،همه ما باهاش غریبیم اما آشنا

غریب میآییم غریب می ریم،حتی بدون اینکه با اومدن و رفتنمون چیزی تغییر کنه،حادثه ای رخ بده

خیلی از ما حتی با رفتنمون شناسنامه مون هم زیر چندین متر خاک مدفون می شه و هیچ اسمی ازمون باقی 

 نمی مونه انگار که تو این منزلگاه دنیا برای مدت کوتاهی حتی  برای توشه برداری برای ادامه این سفر هم 

 نبودیم،کی می گه حسین غریب ،حسین غریب نیست،غربت حسین فقط غربت بیداری در مرگ بیداری

غربت بیداری در ظلمت ،بیداری در غفلت و بیداری در خفقانه

نگاه کن هنوزم نوای حسین حسین بعد از قرن ها هنوز طنین اندازه هنوز نوحه های حسین غفلت را از وجودمون

می گیره و به این روح خسته توان ادامه راه رو میده.....

"زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست     

هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود     

صحنه پیوسته به جاست       

 ای خوش آن نغمه که مردم بسپارند به یاد"

به نام او که عزیز و نازنین است

چند شب پیش که خسته از امتحان بر می گشتم ،درست تو همون ایامی که آسمون با برف و باروناش بغض دلشو واکرده بود و باد هم با سوز دلش همه رو نوازش می کرد ،درست همون موقع یه درخت توجه منو به خودش جلب کرد ،تو اون سرما که من حتی جرات پیاده روی رو نداشتم اون درخت داشت شکوفه می زد ،باورت می شه شکوفه.نمی دونم چطوری ولی داشت این کارو می کرد،چه صحنه با شکوهی بود . برام خیلی عجیب بود همه درخت ها مرده بودند همه جا بی روح بود ولی تو این خفقان و مرگ اون جوونه می زد، شکوفه می داد. منم می خوام تو این سرما و مرگ ،برات جوونه بزنم شکوفه بدم .می خوام اگه تموم دنیا هم مردن برای تو ،فقط به عشق تو ،برای یه لحظه دیدنت ،برای یه لحظه موندنت  زنده بمونم می خوام با شراره های وجودم سرمای اطرافمو آب کنم می خوام جوونه بزنم تا شاید اینطوری بتونم بهت بگم که چقدر دوستت دارم . 

به نام او که گفت بخوان

خواستم که تو رو رو بوم به تصویر بکشم

با رنگ مشکی اون چشمهاتو بکشم

با رنگ گلی گل لباتو بکشم

 با رنگ طلا نور چشاتو بکشم

با رنگ صدف صورت زیبا تو بکشم

با رنگ قرمز دل گیراتو بکشم

با چه رنگی عشق زیباتو،مهربونیت و صفا تو بکشم ؟

با رنگ آبی می کشم ،آبی خوبه ،اونو آبی می کشم

ببخش منو اگه فقط  پر شده از آبی و قرمز بوم من

آخه جونم نتونستم چشاتو ،گل لباتو بکشم

تو چشات یه دنیا راز بود قلمم پر از نیاز بود ،نکشید ونکشید

 تو سکوت اون لبات یه دنیا حرف بود 

قلمم همش تو لرز بود ،نکشید ونکشید

اما قلمم خون دلت رو چه قشنگ برام کشید

می دونم درست کشید ،آخه تو خون دلت ، خون دلت ، خون دلت

راستی قلمم یه چیز دیگم برام کشید

دیدی ،اون صفاتو مهربونی نگاتو چه قشنگ آبی کشید

حالا دیدی که چرا بوم من فقط آبی خونی ای شده

تو صفات غمامو کم کرد ،تو نگات خطامو کم کرد

تو لبات صدامو کم کرد ،مهربونیت شبامو کم کرد

صبر تو دلم رو آب کرد،صبر تو دلم رو آب کرد

صبر تو دلم رو آب کرد،صبر تو دلم رو آب کرد

دل تو خون دل منم خون برای دلتو ،خوب می دونی

دل من داره می سوزه، آی می سوزه ،آی می سوزه  واسه  تو،خوب می دونی

دیگه نپرس دیگه نمی خوام چیزی بگم،همه چی رو این بومه برات می گه

 به نام او که صبورترین است و مهربان ترین

  سفر غریبی داشتم توی کهکشون چشمات

  توی پاکی نفسهات، توی صبر بی مثالت

  توی صبر بی مثالت، توی صبر بی مثالت

  تو دلت یه آسمون،آسمون پر ستاره

  دل من فقط کویر ،یه کویر بی نشونه

  دل تو همش می باره،برا من

   پس چرا هنوز کویر دل من

    پس چرا هنوز کویر دل من

  سفرغریبی داشتم ، سفرغریبی داشتم 

  سفرغریبی داشتم تو وجود بی مثالت

  با زبون بی زبونی ،ندا دادی و شنیدم

  ای نگارم، اون صدای بی صدا رو با همه جونم خریدم

به نام او که همه دلها بی قرار اوست

امروز صبح از کنار یه گنجشک رد شدم اما اون نپرید ،نترسید همونطوری آروم رو دو پای کوچولوش ایستاده بود.برام خیلی عجیب بود .یا اون من و مثل خودش پرنده دیده بود یااینکه اصلا منو ندیده بود{اگه اصلا ندیده باشه،یا به عنوان یه آدم به حساب نیاورده باشه چی  وای....}..خوش به حال این پرنده و اون پرنده هایی که لبیک گویان پریدند تا آزادانه خود را به کوی محبوب برسونن و هی دورش بگردند و بگردند و بگردند به رهاییشون، بی تعلقشون و به عاشقیشون غبطه می خورم ،منم می خوام یه پرنده بشم رو آسمون دلت پرواز کنم آزاد و رها و هی دورت بگردم و بگردم و بگردم، بی وقفه، بی معطلی

به نام او که سرآِغازو پایان  کتاب زند گی ام به دست پر مهر او  نگاشته شده

یادته هر جا بودی چشمهام به دنبال تو بود

یادته همیشه تو این چشمهام نقش تو بود

یادته هر کی می خواست تو رو پیدا کنه

تو چشمهام نگاه می کرد، جای تو رو از تو چشمهام پیدا می کرد

هنوزم تو این چشمهام عکس تو نقاشی شده

نه نقاشی نه، بلکه حکاکی شده

هنوزم خود منم آدرستو از توی چشمهام می گیرم

اونه که تو و منو به پیش هم می رسونه

ولی عشقم اگه گاهی خودتو تو چشم من نمی بینی

گناه من نیست به خدا

تقصیر از اشک های یه عاشق که رو عکستو می پو شونه

آخه مگه می شه تو باشی و دلم نخواد بگه ،دوستت داره

 تو همیشه او نجا هستی تا ابد اینو بدون

همیشه مال من هستی تا ابد اینم بدون

در کوچه های تاریک غربت و دلتنگیهام تنها تویی که دلیل ادامه این راهی* و حضور گرم تو تنها بهانه برای زنده بودنم   *بهانه قشنگ من برای زندگی ،بی تو هرگزنفسی نخواهم کشید ،بی تو هرگز،بی تو هرگز

 از این عکس خیلی خوشم اومد چون در سرما،برف و مرگ طبیعت "زمانی که اثری از حیات نیست"،هنوز با امید گیاهانی زنده اند و زندگی می کنند بدون ترس از مرگ ،و درس قشنگی به ما میدن ،آره عکسه میخواد بگه که "ای اشرف مخلوقات/امید حتی بر مرگ هم غلبه می کند....چه برسه به مشکلات ساده بابا امید و دریاب،امید و عشقه"

طبیعت معلم خوبیه امیدوارم ما هم شاگرد خوبی باشیم و شرمنده و رو سیاه از امتحانتش بیرون نیاییم و امیدوارم پیروز مندانه و سربلند از پس این درس های زندگی و انسان ساز براییم

امروز ظهر ساعتموبرعکس بستم واز حالا به بعد هم میخوام همین کار وبکنم آخه خسته شدم از بس زمان هر کاری خواست کرد حالا دیگه نوبت منه یه عمری اون رفت وما دنبالش، حالا می خوام من اونودنبال خودم بکشونم، اونوکنترلش کنم، دیگه نمی خوام  برده اش باشم ، میخوام صاحبش باشم می خوام زمان فقط مال خودم باشه مال خود خودم، می خوام نذارم بیخودی وبی هدف جلو بره وعمرمنم با خودش ببره وتا بخوام به خودم بیام دیگه فرصتی نباشه. آخه میدونی وقتی ساعت چپه بسته باشه وقتی عقربه هاشونگاه می کنی می بینی کند تر حرکت می کنن، در خلاف جهت حرکت می کنن منم میخوام مثل ساعتم بشم می خوام خلاف باور ها برم ، دیگه بسه میخوام تو نا با ورها باشم، حرکت کنم، آره خلاف حهت، حتی خلاف جریان آب میخوام برم ، فقط برم همین وهمین فقط برم همه می گن نمی شه می خوا م بگم می شه ، می شه رفت آره میشه رفت و رسید......

شده تا حالا  یه  زندگی هدیه بگیری اما من گرفتم چند روز پیش  گرفتم، اما نمی دونم برای یه همچین هدیه  با ارزشی از خدای مهربونم چطوری تشکر کنم آخه چی بگم که ارزش این هدیه بزرگ و داشته باشه، هر چی فکر می کنم نمی فهمم که چجوری بگم ،چی بگم، آخه این هدیه خیلی برام با ارزش "پدرم "می خوام یه جوری بگم که فکر نکنه بی معرفتم یا نمک نشناسم نمی دونم چی بگم {آخه پدر منم عازم همون سفر با همو ن هواپیما بود }

فقط می گم  خدایا بازم مثل همیشه شرمنده محبتاتم و بازم مثل همیشه ممنونتم و می گم که تو بی نظیری دو ستت دارم

فکرنمي کردم که  يه روز بتونم ستاره هارا  با دست ها ي کوچکم لمس کنم .
 فکر نمي کردم که يه روز قشنگ ترين و پر نور ترين ستاره ها مال من بشه .خدايا ممنونتم  اما  حالا با اين ستاره قشنگم چي کار کنم ؟خدا جونم او نو کجا بذارم ،کجاي اين دنيا که لايقش باشه؟

هر چي فکر مي کنم جايي با ارزش تر  از دلم تو اين دنيا پيدا نمي کنم.
فقط خدا کنه جاش تو دلم راحت تر از آسمون  باشه،  يعني مي شه خدا جونم؟

وقتی که یه بغضی که  تو گلو ،با شنیدن اسم تو میترکه،وقتی که اشکی که تو جشم ها حلقه زده با شنیدن اسمت بی قرار و بی خود می شه،جاری می شه و می ریزه رو گونه، وقتی چشم ها برات می بارن و می بارن ،من دیگه چی باید بگم ،آخه مگه قشنگ تر از اینم هم  می شه گفت

 اون ها می دونند که تو همیشه پیششونی و هیچ وقت تنها شون نمی ذاری  امااین طوری هر قطره جداگونه می تونه بگه" خدا جونم آخه دیگه جه جوری بگم دوستت دارم"

هنوز هم در این زمانه  گسام گریخته و پر نیرنگ می توان شبنم ها را بر روی برگ ها  و گلبر گ ها دید.
آری هنوز هم در وجود شبنم اعتماد به گل هست وهنوز هم شبنم آن برگ ها و گلبرگ ها را با امید به فردا ها می نوازد و از گرد و غبار پاک می کند .
درست همانند شبنم ها ی چشم عاشقان که زیبا گونه دل را می نوازد و آن را از گرد و غبار  عاری می سازد.

خوشا به حال کویر که به آسمان  نزدیک است و آسمان را میتواند با دستان پر مهرش لمس کند
  خوشا به حال کویر که به خورشید  نزدیک است  واز گرمای حضور خورشید سوزان . 
 وخوشا به حال کویر  که  هیچگاه کسی به قلمرو خلوتش تجاوز نکرده است و نمی کند.
به خلوت کویر غبطه می خورم وبه سعادت بزرگی  که نصیبش شده چون آسمان وخورشید  از آن اوست. و بالاتراز آن ها.گرانبها ترین وجود،خدا از آن اوست.
خوشا به حال او
آری به خلوت های کویر غبطه می خورم ،به اینکه تو را از آن خود دارد و از صبح تا شام تنها تو را می خوا ند،تنها تو را ای بی همتا

در ظلمات شب، خورشيدي در آسمان نمي بينم .چرا  اينگونه است؟من هنوز گفته هاي معلمانم را به خاطر مي آورم که به ما آموختند که  ماه از خود نوري ندارد و نور خورشيد را منعکس مي کند.پس اگر خورشيدي نباشد ماه  چگونه نور آن را منعکس مي کند ؟
      حتما در شب هم خورشيد ي داريم که نور زيباي آن به شکل ماه  بر همگان  جلوه ميکند. آري ماه نشاني از خورشيد دارد وقتي مهتاب که ذره ايي از  وجود خورشيد است اينقدر زيبا جلوه گر است پس خورشيد چقدر زيبامي تواند باشد؟ ؟ چقدر ؟؟چقدر؟؟!!! 
خورشيد ديشب به من آموخت که نديدن دليل بر نبودن نيست آري او هست در آسمان شب ولي اغلب او را نمي بينيم. و خوشا به حال آنانکه بر اين کار توانا هستند و خورشيد و عظمتش را درک مي کنند چه در روز و چه در شب ظلماني

باز امروز آب شراره های وجودم را شعله ور تر کرد نمی دانم که چگونه ؟ نمی فهمم که چرا ؟

فقط این را می فهمم  که حتما مرا اهلی کرده است "درست مثل شازده کو چولو و روباه"

چه زیباست اهلی شدن در عشق